ไม่มีอะไร ทำ blogนี้ขึ้นมาเพื่อเอาไว้ระบายอารมณ์เฉยๆ สาระอะไรไม่มีหรอก...

เก็บกดๆๆๆๆๆๆ

ก็แค่อยากบ่น คนใกล้ตัว...

แฟนผมนั้นแหละ...

ไม่รู้จะอะไรกันนักหนา บ่นตลอด....
ตลอดมาผมก็ยอมตลอด และมองข้ามๆไปเพราะเห็นเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ....

แต่พอหลังๆ เหมือนเรายอมมั้ง... ชักเริ่มถี่ขึ้น เห็นอะไร มักขวางหูขวางตาเข้าไปหมด...

เรื่องบางเรื่อง เราทำมาตั้งนานแล้ว... พอมาวันนี้กลับมาบ่น...อะไรหน่ะ....

แต่เล็กๆน้อย ไม่เป็นไรยอมได้ เพื่อคนที่เรารัก.. แต่พอนานๆเข้า สะสม บ้าง ไม่สะสม บ้าง วันหนึ่งเราก็แสดงอารมณ์ออกมา (แค่เคืองๆแล้วเถียงกลับเฉยๆ...)....
เอ้า!! ดันโกรธ.... หาว่าทำท่าทีกร้าวร้าว... แนะ...... นี่แฟนเธอนะไม่ใช่ลูก (อันนี้ไม่ได้พูด ขืนพูดไปเดี๋ยวบ้านแตก...) "วันหลังอย่าแสดงกริยาอย่างนี้ กับฉันอีกนะ"

อะไรนะ!!.... นี่แม้แต่อารมณ์ตอบสนองขั้นพื้นฐานของคนเรา คุณเธอยังไม่ยอมให้แสดงออกอีก....-_-"...

มันอ่ะไรกันนักหนานะ... ถ้าตัดอารมณ์โกรธ โทสะ โมหะ ได้.... ตรูก็ไม่อยู่เป็นแฟนเธอแล้ว...หนีไปบวชดีกว่า...

งง...ม่รู้จะทำยังงัย เลยเฉยๆ โมโห ทำมึนๆไมJพูดไม่จาดีกว่า...เงียบๆไป แต่ยังงงๆในใจอยู่....


ทำงานที่ทำงานก็โดนสั่ง... กลับมาบ้านก็โดนแม่+แฟน สั่งต่ออีก....

แล้วนี่ แฟนตรูก็ยังมาห้ามอะไรยากๆอีก... เครียดโว้ยยยยย....

ชีวิตอยู่แค่ 2 ที่ ที่บ้าน ที่ทำงาน...

ที่ทำงานแสดงอารมณ์เต็มร้อยไม่ได้ พักแบบตัวเราเต็มร้อยไม่ได้
เข้าใจ คนหมู่มาก อยู่รวมกัน มันต้องแบบนั้นล่ะ...
แต่พอมากลับบ้าน ยังมาเจออะไรแบบนี้อีก...

บอกตรงๆ บ้างที่มันก็แสนจะล้า....เหนื่อยจริงๆ -_-"....


รักเธอ ..... สิ่งดีๆที่แคยรู้สึกที่ผ่านมา หลายต่อหลายปี นั้นเข้าใจนะ... ตอนนี้ก็ยังรักอยู่....

แต่บางที มันก็ไม่เข้าใจเธอเหมือนกัน.....

บางครั้ง มันก็เหนื่อย(ใจ) นะ ....